Συμβαίνει τώρα, κι όμως εσύ ορκίζεσαι πως το θυμάσαι. Το έχεις ξαναζήσει αναμφίβολα, παραείσαι σίγουρος, κάτι περίεργο πρέπει λοιπόν να συμβαίνει. Αυτό το αίσθημα της οικειότητας που έχεις όταν μπαίνεις σε ένα ολότελα καινούριο μέρος, αυτή η παράξενη εμπειρία ότι στην ίδια ακριβώς κατάσταση έχεις ξαναβρεθεί στο παρελθόν, αυτή η κουβέντα που κάνεις και είσαι σίγουρος πως έχει ξαναγίνει, αυτό αποκαλούμε περιεκτικά ως «deja-vu», επιστρατεύοντας τη γαλλική λέξη που είναι κομματάκι πιο δόκιμη από τη δική μας «προμνησία». Διαρκεί μια στιγμή, λίγα φευγαλέα δευτερόλεπτα, η εντύπωση που προκαλεί σε συντροφεύει ωστόσο δυσανάλογα πολύ. Το ξέρετε εξάλλου, οι πιθανότητες λένε πως το έχετε βιώσει οι περισσότεροι (κάπου 60-80% των ανθρώπων), κάποιοι μάλιστα κατάφεραν να προβλέψουν ακόμα και τι θα συμβεί μετά, μένοντας με ένα ανατριχιαστικό συναίσθημα φόβου, δέους και έκπληξης. Όσο ακαριαία σχηματίζεται το deja-vu, άλλο τόσο εξαφανίζεται, μόνο που η επιστροφή στην κανονική ροή της καθημερινότητας έχει στιγματιστεί, σαν να πάγωσε ο χρόνος. Εδώ φταίει ίσως και το ανεπανάληπτο «Matrix» (1999), που μας είπε πως μέσα στον εικονικό και ψευδεπίγραφο κόσμο που ζούμε μια στιγμή deja-vu δεν είναι ποτέ αθώα, καθώς αποκαλύπτει το λάθος του ζοφερού συστήματος των μηχανών να κρατήσουν τον άνθρωπο υπόδουλο. Αυτή η μαύρη γάτα που είσαι σίγουρος πως έχεις ξαναδεί δεν ήταν παρά προάγγελος δεινών.




