Όλα εδώ πληρώνονται, λέμε συχνά, αν και κάποιες φορές η δικαιοσύνη έχει μια διεστραμμένη αίσθηση του χιούμορ. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για «νονούς» της Μαφίας που έσπειραν έγκλημα και όλεθρο και δεν πλήρωσαν ποτέ για τα δολοφονικά κρίματά τους! Κι ενώ έχουμε συχνά στον νου μας ότι οι γκάγκστερ της Ποτοαπαγόρευσης δολοφονούνταν σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών ή σάπιζαν στα κελιά της φυλακής, το πράγμα μόνο έτσι δεν ήταν, καθώς υπήρξαν πολλά μεγαλοαφεντικά του οργανωμένου εγκλήματος που έζησαν μια καλή ζωή αφήνοντας τον κόσμο μόνο όταν θα ερχόταν η ώρα τους. Κι έτσι δεν τσιμεντώθηκαν σε κάποια λίμνη και δεν κάθισαν ποτέ στην ηλεκτρική καρέκλα, ακολουθώντας το παράδειγμα του μοναδικού Αλ Καπόνε, του μαθητή του Τζόνι Τόριο που ανέβηκε στον θρόνο του οργανωμένου εγκλήματος των ΗΠΑ για να μην ξανακατέβει ποτέ. Ο Αλ μπήκε κάποια στιγμή στο στόχαστρο του ίδιου του προέδρου Χούβερ, ο οποίος εξομολογήθηκε στον υπουργό Οικονομικών του, Άντριου Μέλον, τον Μάρτιο του 1929 ότι τον ήθελε πίσω από τα κάγκελα. Κι έτσι τον Ιούνιο του 1931 ο «νονός» του Σικάγου καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή σε κάθειρξη 11 ετών και πέρασε τελικά την πόρτα των Φυλακών της Ατλάντα τον Μάιο του 1932, για να μεταφερθεί σύντομα στο Αλκατράζ. Μέχρι τότε βέβαια είχε ήδη χτυπηθεί από σύφιλη και η ψυχική του υγεία πήρε την κάτω βόλτα, γι’ αυτό και βγήκε 8 χρόνια αργότερα από τη στενή για να μεταφερθεί στην ψυχιατρική κλινική του Πανεπιστημίου της Βαλτιμόρης, καταλήγοντας τελικά σε κατ’ οίκον περιορισμό στην έπαυλή του στη Φλόριντα. Το 1946 ομάδα ψυχιάτρων από τη Βαλτιμόρη κατέληξαν ότι ο Καπόνε είχε τη νοητική ηλικία 12χρονου παιδιού, πεθαίνοντας τελικά τον Ιανουάριο της επόμενης χρονιάς από εγκεφαλικό. Ο πλέον διαβόητος γκάγκστερ της Αμερικής άφησε τα εγκόσμια σε ηλικία 48 ετών περνώντας στην ιστορία του οργανωμένου εγκλήματος…
Ο «Μαφιόζος Λογιστής» Μέγιερ Λάνσκι
Ο «Άτρωτος» Τζόνι «Πάπα» Τόριο
Ο «Τζο Άντονις» Τζουζέπε Αντόνιο Ντότο
Ο φόβος και τρόμος Σαλβατόρε Πατριάρκα
Ο μοναδικός «Λάκι Λουτσιάνο» Σαλβατόρε Λουκάνια