Για πολλούς είναι αχώνευτος. Οφείλεται στο γενικότερο κάδρο, στο αλαζονικό attitude. Είναι αυτή η ακραία επιθυμία του να ξεχωρίζει, που τον κάνει να σου βγάζει αντιπάθεια. Είναι που βουτάει περισσότερο απ’ όσο του πρέπει, που γκρινιάζει ακόμα και όταν βάζει γκολ η ομάδα του, που δεν πανηγυρίζει με τους υπόλοιπους. Που πανηγυρίζει μόνος του επιδεικτικά, με στόμφο, καθώς σημειώνει με πέναλτι το τέταρτο-πέμπτο γκολ κόντρα στην υποβιβασμένη Βαγιεκάνο. Ελα όμως που είναι ακριβώς αυτή η καταφανώς ακόρεστη πείνα του που παίρνει τις απύθμενες δεξιότητές του και τις ανεβάζει στ’ αστέρια. Ο Κριστιάνο είναι μοναδικός σε όλα του. Μοναδικά αντιπαθής, μοναδικά προσεγμένος σε σημείο παρεξηγήσεως, μοναδικά παικταράς, μοναδικά winner, μοναδικά εθισμένος στο work ethic, σε αυτό δηλαδή που εύηχα μεταφράζεται ως «ηθική εργασίας». Τρεις δεκαετίες στη Γιουνάιτεντ, ο Αλεξ Φέργκιουσον δεν εκτίμησε άλλον όσο αυτόν. «The boy works like hell». Το απώτατο κομπλιμέντο του Σερ για το παλικαράκι που δείχνει οικειοθελώς εγκλωβισμένο σε αυτή την αέναη υποχρέωση να συνδυάζει το ταλέντο και τη δουλειά. Το δεύτερο σκέλος όχι μόνο όσο πρέπει, ώστε να αναδειχτεί το πρώτο. Ακόμα περισσότερο. Δουλειά όσο δεν πάει και προσήλωση και αυταπάρνηση. Ο ίδιος έδωσε κάποτε την πιο εύστοχη απάντηση ever για το θέμα: «Τι σημαίνει ταλέντο; Για μένα, το μοναδικό ταλέντο είναι να μπορείς να κάνεις κάθε μέρα προπόνηση».
Ουδείς αχαριστότερος του οπαδού της Ρεάλ
Ο Ρονάλντο «δικαίως» έβρισε, επειδή τον κράζουν σε κάθε στραβή
![Ουδείς αχαριστότερος του οπαδού της Ρεάλ](/files/1/2017/02/cristiano-ronaldo-no-est-cmodo_85487.jpg)