«…Σε μία μέρα θα έχω ξεχαστεί», έλεγε σε συνέντευξη του στους «Schooligans» το 2004, λίγο πριν φύγει από την προεδρία ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ο Στεφανόπουλος έχει δώσει ελάχιστες συνεντεύξεις, όμως δύο συνεντεύξεις που έδωσε όσο βρισκόταν στο Ανώτατο Αξίωμα επέλεξε να τις παραχωρήσει σε μία ομάδα μαθητών στην αρχή της δεύτερης θητείας του και στην ίδια ομάδα (φοιτητών πλέον) όταν αποχαιρετούσε οριστικά το Προεδρικό Μέγαρο «Πώς μπορείς να συναντήσεις τον πρώτο πολίτη της χώρας; Στέλνοντάς του ένα φαξ! Εμείς τουλάχιστον αυτό κάναμε. Λίγες μέρες μετά μας έπαιρνε τηλέφωνο ο υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου: “Στις 28 Νοεμβρίου, στις εφτά το απόγευμα ακριβώς, ο Πρόεδρος θα σας περιμένει”. Στις 28 Νοεμβρίου, εφτά ακριβώς, οι φρουροί στην είσοδο του Μεγάρου ρωτούσαν τα ονόματά μας. Το περίεργο είναι ότι ούτε ταυτότητες ζήτησαν, ούτε μας ψάξανε. Στο σακίδιό μας είχαμε χαρτιά, κασετοφωνάκι, φωτογραφική μηχανή. Αν είχαμε όπλο; Αν ήμασταν η 17 Νοέμβρη (η… εφηβική ομάδα); Ένας ευγενέστατος κύριος ανέλαβε να μας οδηγήσει στο ανακαινισμένο γραφείο του Προέδρου. Εκεί όπου κάθε μέρα μπαινοβγαίνουν πρέσβεις, αρχηγοί κρατών, μέχρι και πλανητάρχες. Μπήκαμε αμήχανοι και νευρικοί. Μετά από μία ώρα βγαίναμε ήρεμοι και χαμογελαστοί» έγραφε τότε η συντακτική ομάδα της μαθητικής εφημερίδας «ΤΟ SCHOOLΗΚΙ» που εκδίδει το Γυμνάσιο-Λύκειο Αυγουλέα-Λιναρδάτου στο Περιστέρι. Λίγα χρόνια αργότερα ο Κωστής Στεφανόπουλος έδινε συνέντευξη στους ίδιους φοιτητές. «Ο φρουρός του Προεδρικού Μεγάρου κοιτάζει καχύποπτα πέντε άτομα με τζιν και αθλητικά. “Τι θέλετε;” “Έχουμε ραντεβού με τον Πρόεδρο”. Ένας άντρας της ασφαλείας μας οδηγεί στην αίθουσα αναμονής. Πριν τέσσερα χρόνια είχαμε ξαναβρεθεί εδώ – με πολύ τρακ τότε – για μια συνέντευξη που, καθώς ο Πρόεδρος δεν δίνει συνεντεύξεις, είχε χαρακτηριστεί “αποκαλυπτική”, “εξομολογητική” κλπ. Η αλήθεια είναι ότι ήταν απλώς χαριτωμένη: “Κάνατε κοπάνες στο σχολείο;” (“Ποτέ!”), “Έχετε σπάσει κανένα βάζο στο Προεδρικό Μέγαρο;” (“Όχι και ενοχλούμαι πολύ όταν κάνουν οι άλλοι ζημιές. Διότι δεν είναι δικό μας, είναι του κράτους”), “Δεν βαριέστε ποτέ στις κοινωνικές εκδηλώσεις;” (“Καμιά φορά, ναι, βαριέμαι. Αλλά -τι να κάνω; – κάθομαι!”) Η πιο ουσιαστική κουβέντα που είχαμε κάνει τότε ήταν αυτή για τον Οδυσσέα Τσενάι, τον Αλβανό σημαιοφόρο: “Eτούτο το παιδί μάς πείραξε μόνο και μόνο επειδή είναι Αλβανός. Εάν στη θέση του ήταν ο γιος του Αμερικανού πρέσβη, θα ενοχλείτο άραγε ο κόσμος; Δεν νομίζω!” Το ρολόι του τοίχου χτυπάει 7» έγραφαν τότε στο περιοδικό οι «Schooligans».
Όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος μιλούσε στους «Schooligans» για το θάνατο του
«Όταν ήμουνα μικρός, δεν πίστευα ότι θα πεθάνω»
![Όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος μιλούσε στους «Schooligans» για το θάνατο του](/files/1/2016/11/%CF%86%CE%B4%CF%83%CE%B41.jpg)