Τι κι αν έχει ο πολιτισμός εξελιχθεί, τι κι αν έχει η κοινωνία προοδεύσει, τι κι αν έχουν χυθεί τόνοι μελάνι περί χειραφέτησης και ισότητας. Αν είσαι γυναίκα, με το που μπαίνεις στο αυτοκίνητο, στη θέση του οδηγού, θα βρεθεί κάποιος που θα επιχειρήσει να σου θυμίσει ποια πραγματικά είναι η «θέση» σου στον κόσμο. Παλιό, τόσο που πια ακούγεται γραφικό. «Άντε στην κουζίνα σου» λέει μία φωνή που μοιάζει να έρχεται από το μακρινό παρελθόν. «Τράβα να πλύνεις κανένα πιάτο», η οργή, δίκαιη ή άδικη, μπαίνει σε λέξεις που μοιάζει να βγαίνουν από τη χρονομηχανή. Και το χειρότερο, το πιο διαχρονικό, το πιο λακωνικό και συνάμα το απαξιωτικό: «Τι να πεις… Γυναίκα οδηγός…». Ο ρατσισμός στο τιμόνι ζει και βασιλεύει – οι περισσότερες γυναίκες οδηγοί έχουν τουλάχιστον ένα περιστατικό να αφηγηθούν που να το επιβεβαιώνει. Συχνά είναι οι απαξιωτικές γκριμάτσες που κάνει ο οδηγός του πίσω αυτοκινήτου, την ώρα που παρκάρεις. «Άντε, μία ώρα!» διαβάζεις τα χείλη να λένε, λίγο πριν το χέρι πάει, σπρωγμένο λες από κάποια προαιώνια δύναμη επιβολής, στην κόρνα, για τον πιο γνώριμο ήχο του Έλληνα οδηγού. Αν ήσουν άντρας, ειδικά αν πάρκαρες σε καμία θέση-σπιρτόκουτο, θα απολάμβανες βλέμμα επιβράβευσης την ώρα που ο συνάδελφος οδηγός θα περνούσε από δίπλα σου. «Πού το χώρεσε, ο μπαγάσας…» Τώρα όμως που είσαι γυναίκα, δύσκολα τα πράγματα. Αν χρειαστείς πολλές μανούβρες για να παρκάρεις, είσαι ακόμα μία θλιβερή επιβεβαίωση του φύλου σου. Αν παρκάρεις γρήγορα και καλά, είσαι η εξαίρεση. «Για γυναίκα καλά τα κατάφερε» είναι το σχόλιο. «Κι εσύ, για άνδρας, φαίνεται να σκέφτεσαι αρκετά γρήγορα» σου έρχεται να του απαντήσεις, διαιωνίζοντας τα κλισέ.
Μια γυναίκα πιάνει το τιμόνι κι απαντά στα κλισέ της γραφικής «σοφερίνας»
Όταν τη δεις πεζή, την αφήνεις να περάσει, όταν τη δεις να οδηγεί, τι σε πιάνει;
