Με σλόγκαν ζωής «το να σκοτώνεις άλλους εγκληματίες είναι υπέροχο και μου δίνει ικανοποίηση», ο Πέδρο Ροδρίγκες Φίλιο είναι ένα από τα πιο περίεργα κράματα κατά συρροή τιμωρών που είδε ποτέ ο κόσμος. Στα κιτάπια της Ιστορίας πέρασε βέβαια ως ένας από τους πλέον διαβόητους και παραγωγικούς serial killers της Βραζιλίας, υπάρχουν πάντως και πολλοί που τον είδαν ως έναν αυτόκλητο υπερασπιστή του καλού, που καταβυθίστηκε στην Κόλαση για να τιμωρήσει με τον ίδιο τρόπο τους φονιάδες. Το δικό του σαφάρι ξεκίνησε εξάλλου από την τρυφερή ηλικία των 14 ετών, όταν ο «Πεδρίνο ο Ταυρομάχος», όπως έμεινε γνωστός, άρχισε τη δολοφονική του σταυροφορία που θα άφηνε πάνω από 70 θύματα. Ακόμα και πριν έρθει εξάλλου στον κόσμο η ζωή του μόνο εύκολη δεν ήταν, καθώς ο πατέρας του ξυλοκοπούσε τόσο βάναυσα την εγκυμονούσα σύζυγό του που το παιδί γεννήθηκε με δυσμορφίες στο κρανίο. Μέχρι τα 18 του είχε σκοτώσει τουλάχιστον 10 ανθρώπους, περιλαμβανομένου και του αντιδημάρχου της πόλης που είχε απολύσει τον πατέρα του, έναν σχολικό φύλακα. Και βέβαια όταν ο αιμοβόρος πατέρας σκότωσε τη μητέρα του, ο Φίλιο αναζήτησε την εκδίκησή του. Μπήκε στη φυλακή και τον σκότωσε, ξεριζώνοντας την καρδιά του και τρώγοντάς τη. Όταν τον έπιασαν το 1973 και τον έριξαν στα μπουντρούμια, όλοι πίστεψαν πως η παραγωγική του καριέρα θα έπαιρνε τέλος. Αλίμονο! Γιατί τώρα βρισκόταν σε ένα μέρος γεμάτο από φονιάδες και εγκληματίες, κι έτσι θα σκότωνε άλλους 47 ανθρώπους πίσω από τα κάγκελα. Ο Πεδρίνο ο φονιάς βασάνιζε κάποιες φορές τα θύματά του πριν τα σκοτώσει, καθώς τα εγκλήματά του είχαν πάντα μέσα τους την έννοια της τιμωρίας. Ήταν μια προσωπική οδύσσεια να βγάλει από τη μέση τους κακούς αυτού του κόσμου, κι έτσι δεν έχανε τον καιρό του. Ούτε παρακολουθούσε τους στόχους του ούτε εγκληματική στρατηγική έστηνε. Έβρισκε τα ονόματα και τις διευθύνσεις τους και τέλειωνε τη δουλειά στο άψε-σβήσε. Παρά το γεγονός ότι με τον πατέρα του πήρε τον χρόνο του για να ξεριζώσει την καρδιά του και να γευτεί ένα κομμάτι της, όχι βέβαια για προσωπική απόλαυση όπως άλλοι serial killers, αλλά για εκδίκηση. Η δική του φονική σκανδάλη πατιόταν όταν άκουγε για ένα έγκλημα που γινόταν και έμενε ατιμώρητο. Καθώς ένιωθε διαχρονικά πως ατιμώρητος είχε μείνει και ο πατέρας του για την οικογενειακή βία και τη βάναυση κακοποίηση που υπέμενε η μητέρα του και ο ίδιος. Κι έτσι, όπως ισχυρίστηκε η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη, ένιωσε το αίσθημα της αδικίας να τον πνίγει όταν στα 13 του τσακώθηκε με τον ξάδερφό του και χωρίς να χάσει χρόνο έσπρωξε το παιδί σε μια πρέσα που λίγο έλειψε να του πάρει τη ζωή. Λίγο μετά θα δολοφονούσε τον αντιδήμαρχο της κωμόπολης όπου ζούσαν γιατί έδιωξε τον πατέρα του από το σχολείο κατηγορώντας τον άδικα ενδεχομένως για μια κλοπή. Το έγκλημα ήταν εξόχως βάναυσο, καθώς η σορός του αντιδημάρχου βρέθηκε βαρύτατα κακοποιημένη και διαμελισμένη. Αργότερα θα έβρισκε με τις δικές του έρευνες τον αληθινό δράστη -ή έτσι πίστεψε τουλάχιστον-, έναν άλλο σχολικό φύλακα, δολοφονώντας τον κι αυτόν χωρίς δεύτερη σκέψη και με τον ίδιο εκδικητικό τρόπο. Μέχρι τα 18 του, είχε εξοντώσει πολλούς ακόμα, όταν και τον συνέλαβαν (Μάιος του 1973). Στα θύματά του περιλαμβάνονταν και οι εφτά γκάγκστερς που είχαν δολοφονήσει την αρραβωνιαστικιά του, αλλά και ο σύντροφος της ξαδέλφης του που την είχε αφήσει έγκυο και αρνούνταν να την παντρευτεί. Μόνο που όταν θα έμπαινε στη φυλακή, θα έβρισκε έναν νέο δολοφονικό παιδότοπο, καθώς περιστοιχιζόταν πια από φονιάδες, βιαστές και εγκληματίες καριέρας…
Πρώτα χρόνια
Ο παραγωγικός κατά συρροή τιμωρός
Ο «Ζορό» της φυλακής και τα τελευταία χρόνια