Σε ένα… παράλληλο σύμπαν αυτή θα ήταν η κορυφαία δεκάδα της Γιουνάιτεντ στην παρουσία της στην Premier League. Διαχρονικά (στα χρόνια που υπάρχει η λίγκα και όχι από την ίδρυση του Αγγλικού πρωταθλήματος) αυτοί είναι οι καλύτεροι «μπέμπηδες» που άφησαν εποχή στα βρετανικά γήπεδα! Απολαύστε την αντίστροφη μέτρηση: 10. Ρίο Φέρντιναντ
Τη σεζόν 2001-02, μια πριν την ένταξή του στη Γιουνάιτεντ, η Μάνσεστερ διάθετε άμυνα με τους Μπλαν, Ο’ Σεϊ, Μπράουν, Γιόνσεν και Σιλβέστρ. Τερμάτισε στην 3η θέση, ενώ είχε μόλις την 6η καλύτερη άμυνα, πιο πάνω ήταν και η Φούλαμ. Ενα χρόνο αργότερα, με τον Φέρντιναντ να αρχίζει βασικός σε 28 ματς, η Γιουνάιτεντ κατάφερε να κερδίσει κούπα, ενώ δέχθηκε τα λιγότερα γκολ από κάθε άλλη ομάδα. Η βελτίωση αυτή στηρίχθηκε σε πολλούς παράγοντες, αλλά η παρουσία του Φέρντιναντ ήταν σημαντική. Ο πιο καλλιεργημένος αμυντικός της γενιάς του. Ηγετικός στόπερ, έπαιξε αρκετά με τη μπάλα στα πόδια, αλλά και εξαιρετικά ήρεμος, εμπνέοντας εμπιστοσύνη στα μετόπισθεν. Τέλειος αμυντικός και βοήθησε τη Γιουνάιτεντ, ώστε να παρουσιάζει την καλύτερη αμυντική λειτουργία στην Ευρώπη. 9. Ντένις Εργουιν
Ο Πορτογάλος κέρδισε τρία πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, ένα Λιγκ Καπ κι ένα Champions League, ενώ τη σεζόν 2007-08 ήταν εξωπραγματικός. Αναμφισβήτητα ανήκει στη λίστα των κορυφαίων της Γιουνάιτεντ στην Premier League. Εξάλλου, ήταν στους πρωταγωνιστές όταν η Μάντσεστερ απέδιδε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Δεν ήταν γέννημα – θρέμμα του συλλόγου, ωστόσο η Γιουνάιτεντ τον απέκτησε από τη Σπόρτινγκ και ήταν ο τελευταίος παίκτης που χτίστηκε από τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον. Η τεχνική του αναπτύχθηκε εντυπωσιακά, οι επιλογές του έγιναν πιο ώριμες. Ο Ρονάλντο ήταν -και θα είναι πάντα- μια εξαιρετική ποδοσφαιρική προσωπικότητα, που όμως αν επέλεγε κάτι διαφορετικό στην καριέρα του το αποτέλεσμα θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Η Γιουνάιτεντ είχε πάντα τον τρόπο να καλλιεργεί μεγάλα ταλέντα και στα χέρια του Φέργιουσον ο Κριστιάνο έγινε δύναμη της φύσης. Η Μάντσεστερ του έδωσε τα πάντα, ώστε ο Πορτογάλος να εξελιχθεί σε κυρίαρχη φυσιογνωμία! 7. Γκάρι Νέβιλ
Ποιος να τον φτάσει, ποιος να αγγίξει αυτά που έκανε; Κανείς δεν πρόκειται να πλησιάσει τις 963 συμμετοχές . Ο Ουαλός είχε τη σπάνια ικανότητα να προσαρμόσει το παιχνίδι του ανάλογα με την εποχή. Αποτέλεσε ένα τεράστιο περιουσιακό στοιχείο της ομάδας και ήταν αυτός που έδειξε το δρόμο για την επιτυχία. Ο τρόπος που χρησιμοποιούσε για να τρέξει με τη μπάλα ήταν εντυπωσιακός. Τέλεια ισορροπία και ομαλή κίνηση. Η έννοια του «The United Way» μπορεί να ξεθωριάσει με το χρόνο, αλλά ήταν συνώνυμο με αυτό το είδος του ποδοσφαίρου: φιλοδοξία με την μπάλα, η πρόθεση να επιτεθεί, παίζοντας με έναν τρόπο που ενθουσίαζε το πλήθος. Μπήκε στο πρωτάθλημα πολύ πριν τον Τιερί Ανρί και τον Κριστιάνο Ρονάλντο και δημιούργησε ένα νέο πρότυπο για τη δυναμική επίθεση, ήταν ο παίκτης που φόβιζε τους αντίπαλους οπαδούς κάθε φορά που άγγιζε τη μπάλα. 1. Ερίκ Καντονά Πολλά χρόνια μετά τη σταδιοδρομία της τάξης του 92, υπάρχει μια ευλάβεια στον τόνο με τον οποίο όλοι αναφέρονται στον Ερίκ Καντονά. Οι περισσότεροι παίκτες εκείνης της γενιάς έγιναν διεθνείς, κατέκτησαν κύπελλα, αλλά υπάρχει δέος για τον Γάλλο! Βρέθηκε στο Ολντ Τράφορντ μια πενταετία, αλλά με την παρουσία του έκανε τη Μάντσεστερ άλλη ομάδα. Ο Καντονά ήταν το γκολ, η παρουσία, η ατρόμητη έπαρση, αλλά και η ταυτότητα της ομάδας. Δεν είναι τυχαίο πως οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ σε μεγάλη ψηφοφορία τον ανέδειξαν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε ποτέ με τα χρώματα του συλλόγου τους, βάζοντάς τον πάνω και από τους Μπόμπι Τσάρλτον, Τζορτζ Μπεστ. Εξω από το Μάντσεστερ, η Γιουνάιτεντ ήταν αξιοζήλευτη για την υπεροχή της, δεν είχε αλαζονική συμπεριφορά και ο Καντονά ήταν «υπεύθυνος» γι αυτό. Η ομάδα της δεκαετίας του 1990 υιοθέτησε την προσωπικότητα του Καντονά και όχι το αντίστροφο. Πηγή: gazzetta.gr