Μια τυπική Δευτέρα, ξυπνάω συνήθως γύρω στις πεντέμισι το πρωί για να πάω για τρέξιμο κι επιστρέφω σπίτι μου την ώρα που ο σύζυγός μου ετοιμάζει τον πρωινό μας καφέ και ο τετράχρονος γιος μας βλέπει τα αγαπημένα του κινούμενα στην τηλεόραση. Φτιάχνω πρωινό και ετοιμάζω τον μικρό για τον παιδικό σταθμό, ενώ ο σύζυγός μου ετοιμάζεται κι εκείνος με την σειρά του για να πάει στο Πανεπιστήμιο όπου εργάζεται ως καθηγητής. Όλα αυτά ακούγονται πολύ φυσιολογικά, έτσι δεν είναι; Μόνο που η ζωή μου, τους τελευταίους μήνες είναι λίγο διαφορετική. Αφού αφήσω τον γιο μου Quinn στον παιδικό σταθμό, κατευθύνομαι προς το γραφείο του ογκολόγου μου όπου υποβάλλομαι σε χημειοθεραπεία κάθε τρεις εβδομάδες. Μία φορά την εβδομάδα, κάνω επίσης αιματολογικές εξετάσεις για να βεβαιωθώ ότι τα επίπεδα είναι καλά, ο εν λόγω δείκτης όγκου μου δεν έχουν αλλάξει και τα επίπεδα των ηπατικών ενζύμων και των ηλεκτρολυτών δείχνουν επίσης καλά.
Μια μητέρα με καρκίνο εξομολογείται
«Θέλω να συνεχίσω να είμαι η μαμά του γιου μου»
![Μια μητέρα με καρκίνο εξομολογείται](/files/1/2015/10/mama.jpg)