Πρόσθεσε το Newsbeast στις προτεινόμενες πηγές σου στη Google

«Ήμουν πολύ τυχερός που ζω ακόμα», παραδέχτηκε ο Γιώργος Χρανιώτης, αναφερόμενος σε επιλογές του παρελθόντος που θα μπορούσαν να είχαν αποβεί μοιραίες. Ο ηθοποιός εξήγησε ότι δεν σκοπεύει να μοιραστεί με τον γιο του, Αλέξανδρο, κάθε εμπειρία της ζωής του, ξεκαθαρίζοντας πως θέλει να του μιλήσει για όσα τον κάνουν περήφανο, όχι για τις πιο επικίνδυνες στιγμές του.

Καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4» την Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026, ο ηθοποιός μίλησε για τη σχέση που θέλει να αναπτύξει με το παιδί του, αλλά και για την επικοινωνία που είχε ο ίδιος με τη μητέρα του. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις ευθύνες που συνειδητοποίησε μετά τη γέννηση του γιου του και στις αλλαγές που πέρασε ο γάμος του με τη Γεωργία.

«Δεν θα του πω τα πάντα που έχω κάνει στη ζωή μου. Σίγουρα θα του πω τα πράγματα που είμαι περήφανος που έχω κάνει, γιατί υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσα να τα έχω αποφύγει και ήμουν πολύ τυχερός που ζω ακόμα ενώ τα έχω κάνει», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Γιώργος Χρανιώτης δεν θεωρεί ότι η ειλικρίνεια ανάμεσα σε γονείς και παιδιά προϋποθέτει την αποκάλυψη κάθε προσωπικής εμπειρίας, ακόμη κι αν αυτή ανήκει στο παρελθόν.

«Δεν είμαι υπέρ του να μοιράζεσαι ακόμη και τις πιο σκοτεινές σου πτυχές, ατυχείς σκοτεινές πτυχές που απλώς ευτύχησες να μη σε σκοτώσουν, με το παιδί σου», πρόσθεσε.

Η μητέρα του και η σχέση εμπιστοσύνης που θέλει να έχει με τον γιο του

Αναφερόμενος στη οικογένειά του, ο ηθοποιός μίλησε για τη μητέρα του, με την οποία είχε την άνεση να συζητά προσωπικά ζητήματα. Όπως εξήγησε, η ίδια έχει κάνει τρεις γάμους, δύο από τους οποίους με τον ίδιο άνδρα, έζησε για 15 χρόνια στη Νέα Υόρκη και έχει σπουδάσει νομικά και αγγλική φιλολογία.

«Έχω μοιραστεί, ειδικά με τη μητέρα μου, πολλές. Η μητέρα μου είναι μια γυναίκα που έχει κάνει τρεις γάμους, από τους οποίους οι δύο με τον ίδιο άντρα. Ήταν δεκαπέντε χρόνια στη Νέα Υόρκη, έχει σπουδάσει νομικά και αγγλική φιλολογία. Είναι ένας άνθρωπος πολύ ανοιχτός. Οπότε ήμουν μάλλον πολύ τυχερός. Θα ήθελα να είμαι κι εγώ τόσο ανοιχτός ώστε να μου μιλάει ο μικρός», ανέφερε.

Αυτή την άνεση στην επικοινωνία θα ήθελε να καταφέρει να δημιουργήσει και με τον Αλέξανδρο, ώστε ο γιος του να αισθάνεται ότι μπορεί να του μιλά χωρίς φόβο ή επιφυλάξεις.

«Ο εαυτός μου είναι νούμερο δύο, όχι νούμερο ένα»

Η πατρότητα άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο Γιώργος Χρανιώτης αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του. Όπως παραδέχτηκε, αρχικά δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο διαφορετική θα ήταν η καθημερινότητά του μετά τη γέννηση του παιδιού του.

«Εγώ νόμιζα ότι η ζωή συνεχίζεται όπως ήταν. Δεν είχα πάρει χαμπάρι, ενώ η γυναίκα μου είχε πάρει χαμπάρι. Εγώ τη μετάβασή μου από παιδάκι σε άντρα την κατάλαβα εδώ και δύο χρόνια, νομίζω. Τρία χρόνια έχω καταλάβει ότι είμαι και άντρας», είπε.

Στη συνέχεια περιέγραψε πώς άλλαξε η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων του, καθώς πλέον αισθάνεται ότι οι ανάγκες της οικογένειάς του προηγούνται των δικών του.

«Κατάλαβα ότι πρέπει να φέρνω λεφτά στο σπίτι. Δεν είμαι μόνο ο εαυτός μου πλέον. Ο εαυτός μου είναι νούμερο δύο, όχι νούμερο ένα. Ως τώρα ήταν νούμερο ένα. Το παιδί μου είναι νούμερο ένα και πρέπει να κάνω το παν σε αυτή τη ζωή για να είναι το παιδί καλά», ανέφερε.

Η πατρότητα και η δοκιμασία στη σχέση με τη σύζυγό του

Ο ηθοποιός μίλησε και για την επίδραση που είχε ο ερχομός του Αλέξανδρου στον γάμο του με τη Γεωργία. Όπως είπε, η σχέση τους πέρασε μια περίοδο προσαρμογής, καθώς η καθημερινότητα και οι ισορροπίες τους άλλαξαν.

«Άλλαξε στην αρχή, ναι. Πολλοί φίλοι μου λέγανε “πρόσεχε τα πρώτα δύο χρόνια, μπορεί να χωρίσεις”. Γιατί αλλάζει όλο το ορμονικό σύστημα και εμείς πρέπει να το θυμόμαστε και να το επαναδιαπραγματευόμαστε», σημείωσε.

Ο Χρανιώτης εξήγησε ότι χρειάστηκε να μάθει να αντιμετωπίζει με υπομονή τις αλλαγές που έφερε η νέα πραγματικότητα, αλλά και να κατανοήσει ότι η σύντροφός του περνούσε τη δική της προσαρμογή.

«Ξαφνικά γνώρισα ένα καινούργιο άτομο που μετά επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Αλλά μέχρι να επανέλθει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις, έμαθα τη λέξη υπομονή. Δεν την ήξερα. Όχι μοναστηριακή υπομονή των δύο χρόνων», κατέληξε.